Daniel 1: Bóg czyni cuda

Babilon kontra Jerozolima

Relacje w Księdze Daniela rozpoczynają się w roku 605 p.n.e. Nowobabiloński król Nabuchodonozor dopiero co pokonał Egipcjan w bitwie pod Karkemisz, a krótko po tym oblega Jerozolimę. W rzeczywistości Juda była państwem wasalnym ustanowionym przez faraona Egiptu, lecz teraz następuje zmiana władcy i to Babilończycy przejmują ster. Tekst podkreśla, że był to konflikt nie tylko polityczny, ale również religijny. Naczynia świątynne zostają zrabowane przez Babilończyków z Domu Bożego w Jerozolimie i przeniesione do skarbca jednego z ich bogów. Przesłanie, jakie miało zostać przekazane pokonanym, brzmiało: Wasz Bóg jest zbyt słaby, by was przed nami obronić. Nasi bogowie znacznie przewyższają waszego Boga. Pokonaliśmy nie tylko was, ale i waszego Boga!

Ten konflikt pomiędzy Jerozolimą – uosobieniem kultu prawdziwego Boga – a Babilonem, będącym synonimem pogaństwa i czci oddawanej innym bogom, ciągnie się niczym czerwona nić przez całą Księgę Daniela. Rzeczywiste starcie historyczne staje się w ten sposób szczególnym symbolem duchowo-religijnego konfliktu, który kształtuje całe dzieje ludzkości. Historia z 1. rozdziału Księgi Daniela wprowadza nas w ten konflikt, który dotyka ludzi w sposób niezwykle realny.